Wpływ długotrwałego leczenia wziewnym budezonidem na wzrost u dzieci z astmą czesc 4

Diamenty stanowią 56 dziewcząt, a kwadraty 86 chłopców. Średnia skumulowana dawka budezonidu w momencie osiągnięcia dorosłego wzrostu wynosiła 1,35 g (zakres od 0,41 do 3,99). Średni czas leczenia budesonidem w tym czasie wynosił 9,2 roku (zakres od 3 do 13), co dawało średnią dzienną dawkę budezonidu wynoszącą 412 .g (zakres od 110 do 877). Dwudziestu dzieci z grupy budesonidów, które miały więcej niż 15 lat, nie osiągnęło jeszcze dorosłego wzrostu. Ich średnia skumulowana dawka budezonidu (1,25 g; zakres od 0,40 do 3,12) nie różniła się istotnie od tej u dzieci, które osiągnęły wiek dorosły (p = 0,72). Nie stwierdzono istotnej korelacji pomiędzy czasem trwania leczenia (P = 0,16) lub skumulowaną dawką budezonidu (P = 0,14) a różnicą między zmierzoną i docelową wysokością dorosłego (ryc. 3).
Różnica pomiędzy zmierzoną i docelową wysokością dorosłych nie była istotnie związana z płcią osobnika (P = 0,30), wiek na początku leczenia budesonidem (P = 0,13), wiek, w którym osiągnięto wzrost dorosły (P = 0,82), lub czas trwania astmy przed rozpoczęciem leczenia budesonidem (p = 0,37).
Wynik odchylenia standardowego dla wysokości i FEV1 jako procent przewidywanej wartości przed rozpoczęciem leczenia budezonidem były skorelowane (P = 0,05), co wskazuje, że ciężkość astmy wpływała na wzrost. Leczenie budezonidem wiązało się ze znaczącą zmianą tempa wzrostu w pierwszych latach leczenia, w porównaniu z okresem dociekania. Średnia szybkość wzrostu wynosiła 6,1 cm na rok (przedział ufności 95%, 5,7 do 6,5) w okresie docierania, 5,1 cm na rok (przedział ufności 95%, 4,7 do 5,5; P <0,001) w pierwszym roku leczenia 5,5 cm rocznie (przedział ufności 95 procent, 5,1 do 5,9, P = 0,02) w drugim roku i 5,9 cm rocznie (przedział ufności 95 procent, 5,5 do 6,3; p = 0,53) w trzecim roku. Jednak zmiany tempa wzrostu w tym okresie nie były skorelowane z różnicami pomiędzy zmierzoną i docelową wysokością dorosłych (P = 0,44). Początkowe opóźnienie wzrostu było istotnie skorelowane z wiekiem (P = 0,04), przy bardziej wyraźnym zmniejszeniu u młodszych dzieci.
Wynik odchylenia standardowego dla wzrostu przed leczeniem budesonidem i różnica między zmierzoną i docelową wysokością dorosłych były skorelowane (P <0,001), tak że dzieci o niskiej wartości odchylenia standardowego dla wzrostu przed leczeniem miały mniejszą dorosłą wysokość niż oczekiwano. Obserwowano tendencję do związku między różnicą między zmierzoną i docelową wysokością dorosłego a czasem trwania astmy w czasie pomiaru wzrostu osoby dorosłej (p = 0,07).
Czterdzieści dzieci z grupy budezonidów stosowało donosowe kortykosteroidy średnio przez 24 miesiące (zakres od 6 do 72). Dorosła wysokość tych dzieci była podobna jak u dzieci, które nigdy nie stosowały donosowych kortykosteroidów (p = 0,99). Ponadto różnica między zmierzoną i docelową wysokością dorosłych nie była związana ze skumulowaną liczbą miesięcy stosowania donosowych kortykosteroidów (P = 0,72).
Zgodność z leczeniem budezonidem obliczono według następującego wzoru: 100 × (liczba podjętych dawek ÷ liczba przepisanych dawek)
[więcej w: odczyn rivalty, choroba mondora, limfocytoza ]
[przypisy: zbigniew klawikowski, jarys olsztyn, przychodnia kleczewska ]